داده های دنیای واقعی، مانند زمان انتقال است، اما تعیین نمی کند که کدام داده ها باید در یک مدل LSND معین استفاده شوند. Song and Dong (2013) مشکل طراحی مسیر خدمات لاینر را با مسیرهای پروانه و تغییر موقعیت کانتینر خالی حل می کند. حداکثر مدت زمان بین پورت ها در مدل آنها گنجانده شده است که بهینه سازی سرعت بر اساس هر مسیر انجام می شود. سونگ و دانگ (2013) حمل و نقل برای کانتینرهای خالی و زمان پردازش آنها در بنادر در خدمات طولانی مدت را در نظر می گیرند. کانتینرهای باردار مجاز به ترانشیپ در این خدمات نیستند. واد کارستن و همکاران (2015) مشکل تخصیص محموله را با زمان حمل و نقل حل کرد تا رویکرد راه حل خود را در مسئله طراحی شبکه کشتیرانی بسیار پیچیده تر جاسازی کند. تحت مدت ثابت پا، بندر و حملونقل، از رویکرد تولید ستون تاخیری برای ایجاد مسیرهای کانتینری استفاده میکنند که در معرض حداکثر زمان حمل و نقل هستند. آنها فرمولهای مختلف حملونقل را ارزیابی میکنند و با استفاده از روشی که تنها به چند ثانیه زمان CPU نیاز دارد، محموله را در نمونههای بسیار بزرگ LINER-LIB به طور بهینه تخصیص میدهند. نتیجه می گیرند که در نظر گرفتن زمان ترانزیت برای ایجاد شبکه های عملی ضروری است و این مدت زمان بسیار بر سود و استفاده از شبکه های لاینر تأثیر می گذارد. برای اطلاعات بیشتر در مورد مشکل تخصیص بار و زمان بندی، به منگ و همکاران مراجعه کنید. (2013). ما همچنین یادآور میشویم که بهینهسازی سرعت و تخصیص محموله در مسئله تغییر موقعیت ناوگان در Tierney و همکاران وجود دارد. (2014) با نسخه کلی تر اینجا تفاوت زیادی دارد، زیرا بسیاری از تصمیمات در مورد سرعت و جابجایی قبل از حل جریان چند کالایی برای کانتینرهای باردار و تجهیزات خالی گرفته می شود. بنابراین، مدل های ساده شده مانند رویکرد جریان گره در Tierney و Jensen (2013) یا مدل حمل اثاثیه منزل اصفهان برنامه ریزی محدودیت در Kelareva و همکاران. (2014) در اینجا قابل اجرا نیستند.

